Ճանաչենք Արմավիրում ծնված հայտնի մարդկանց. Լևոն Մանասերյան. գրաֆիկական վավերագրության և գեղանկարչական անդորրի վարպետը
Հայ կերպարվեստի պատմության մեջ ուրույն ու ծանրակշիռ տեղ է զբաղեցնում ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ Լևոն Հայրապետի Մանասերյանը, որի ստեղծագործական ուղին հանդիսանում է հայրենական մշակույթի արժեքավոր էջերից մեկը:
Ծնվելով 1925 թվականի հունիսի 3-ին Վաղարշապատում՝ նա իր ողջ կյանքն ու տաղանդը նվիրաբերեց հայկական արվեստի զարգացմանը՝ թողնելով հարուստ և բազմաժանր ժառանգություն:
Նրա կենսագրական առանցքային դրվագներից է մասնակցությունը Հայրենական մեծ պատերազմին, որից հետո արվեստագետն ամբողջությամբ նվիրվեց մասնագիտական կրթությանը:
1953 թվականին նա հաջողությամբ ավարտեց Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը և հենց այդ նույն տարվանից սկսեց ակտիվորեն հանդես գալ հանրապետական ու միջազգային տարբեր ցուցահանդեսներում՝ արագորեն գրավելով մասնագիտական հանրության ու արվեստասերների ուշադրությունը:
Լևոն Մանասերյանի կյանքում կարևորագույն տեղ է զբաղեցրել նաև մանկավարժական գործունեությունը. 1963 թվականից նա դասավանդել է Երևանի պետական գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, իսկ 1975-1991 թվականներին ստանձնել է ամբիոնի վարիչի պատասխանատու պաշտոնը՝ կրթելով ու ուղղորդելով հայ նկարիչների մի քանի սերունդների:
Մանասերյանի ստեղծագործական արձանագրությունն աչքի է ընկնում ժանրային բազմազանությամբ և կատարողական բարձր վարպետությամբ, սակայն նրա արվեստի հիմնական հենասյուներից մեկը գրաֆիկական աշխատանքներն են: Նրա վրձնին ու գրչին են պատկանում հայ դասական գրականության մի շարք մնայուն գործերի պատկերազարդումներ:
Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի Եղիշե Չարենցի ստեղծագործության մոտիվներով արված «Դանթեական առասպել» նկարաշարը, ինչպես նաև Ավետիք Իսահակյանի երկերի հիման վրա ստեղծված «Լիլիթ» և «Անապատ և մահը» պատկերազարդումները:
Հեղինակի գրաֆիկական մտածողության փայլուն արտահայտությունն են հանդիսանում «Իմ ժողովուրդը» և «Երազանք» վիմագրությունները:
Ընդհանուր առմամբ, վարպետը ձևավորել ու պատկերազարդել է 200-ից ավելի գրքեր՝ մեծապես նպաստելով հայկական գրատպության և գրքարվեստի մշակույթի բարձրացմանը:
Գրաֆիկական աշխատանքներին զուգահեռ՝ Լևոն Մանասերյանը ստեղծել է բարձրարժեք գեղանկարչական, թեմատիկ-կոմպոզիցիոն կտավներ, բնանկարներ, նատյուրմորտներ ու դիմանկարներ: Նրա լավագույն գործերից են «Աշուն», «Կեսօր», «Սայաթ-Նովա» և «Բամբակահավաք» կտավները, որոնցում հստակորեն արտահայտվում է արվեստագետի սերը հայրենի բնաշխարհի, մարդու և ազգային արմատների հանդեպ:
Նրա արվեստը բարձր է գնահատվել պետության կողմից, ինչի վկայությունն է 1983 թվականին նրան շնորհված ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարչի պատվավոր տիտղոսը, ինչպես նաև ստացած պետական պարգևներն ու մեդալները: Նրա արվեստի մասին դեռևս 1971 թվականին Երևանում հրատարակվել է առանձին տեղեկատվական բուկլետ՝ կազմված Հ. Արամյանի կողմից:
Վարպետը կյանքից հեռացավ 2019 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ 94 տարեկան հասակում: Նրա թողած հարուստ մշակութային ժառանգության զգալի մասն ու լավագույն աշխատանքներն այսօր հանդիսավորությամբ պահպանվում և ցուցադրվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում՝ մնալով հայ կերպարվեստի անքակտելի ու մշտապես արդիական արժեքներից: